Verjaagd uit het Beloofde land...

Manilla: Ongeveer 30.000 mensen overleven van de gedumpte resten van de miljoenenbevolking van de stad op de enorme vuilnisbelt Payatas, ten noorden van de metropool.

Een onvermijdelijk gevolg van de grote werkloosheid onder de jonge actieve bevolking in de derde wereld, is de plattelandsexodus naar de grote steden. De jongeren gaan op zoek naar een betere toekomst en hopen in de stad aan de slag te kunnen. Dikwijls echter, geraken ze van de regen in de drop, en zien ze zich genoodzaakt met miljoenen lotgenoten samen te hokken in ongure buurten en sloppenwijken. Geen fatsoenlijk huis, geen sanitair, geen drinkbaar water...
Zo ook in Manilla, hoofdstad van de Filippijnen.
Ongeveer 30.000 mensen overleven er bijvoorbeeld van de gedumpte resten van de miljoenenbevolking van de stad op de enorme vuilnisbelt Payatas, ten noorden van de stad.
Lupang Pangako, is de naam die door de Filippijnse overheid werd gegeven aan de wijk waarin wij werken, op de vuilnisberg van Payatas.
Lupang Pangako betekent het " Beloofde Land ", het land van vele mogelijkheden, het land van werk. Maar welk werk? En in welke omstandigheden?
De afval van miljoenen mensen de hele dag door verzamelen, sorteren, inpakken. Uren en uren zwoegen: gebogen, vuil, zonder bescherming aan handen, voeten, ogen, noch luchtpijptakken. Een manier van overleven die nauwelijks toelaat om aan de basisnoden te voldoen. Maar toch, het betekent werk en we kunnen alleen maar respect hebben voor die mensen die eerlijk zwoegen voor een hongerloon.

Kinderen Derde Wereld heeft er sinds het jaar 2001 samen met haar partner, de stichting Virlanie, een honderdtal families onder haar hoede genomen, of ongeveer 800 personen. Er werd een informeel schooltje met bibliotheek opgericht, een sportterrein aangelegd, een voedingsprogramma gestart met de vrouwen van de gemeenschap, enkele economische microprojecten gesteund, een basisgezondheidsprogramma gestart.

Allerhande ontplooiingsactiviteiten voor de kinderen en de jeugd zagen het licht sindsdien. En met veel succes en vele prachtige resultaten!

Beste mensen, terwijl u dit leest zijn een honderdtal families uit hun schamele krotten verdreven door de overheid en zien ze hun bron van inkomsten eensklaps verdwijnen. In februari werden ze medegedeeld dat ze tot eind maart hadden om op te krassen want een deel van de dumpingsite zou gesloten worden en de bulldozers stonden klaar om alles met de grond gelijk te maken. Onder deze 100 families, ook 63 families of 404 personen die deel uitmaken van ons project.

De overheid betaalt waarschijnlijk de gedumpte families een vaste som van 300 euro en daarmee is de kous af. En hoe moet het nu verder met die mensen, en die vele kinderen die op 1 juni terug naar school moeten kunnen? Geen huisje meer, geen werk meer, niets meer.
De enkele bezittingen zijn in één enkele tas op te bergen.

 

Samen met onze partner hebben we een eerste noodplan opgesteld. De families met aan het hoofd alleen een vrouw met schoolgaande kinderen zouden prioritair steun genieten. Een grondige analyse van de 63 families toont aan dat meer dan 75 % van hen moet rondkomen met een salaris van omgerekend amper 30 euro per maand!
Ook wees de studie uit dat veel families hun oorsprong hebben in verder afgelegen provincies. Waar enigszins mogelijk, en met goedkeuring van de betrokkenen natuurlijk, zouden deze families terugkeren naar hun oorspronkelijke streek, en gedurende zeker 2 jaar nog financiële steun krijgen voor de scholing van de kinderen.
Er zullen simpele huisjes opgetrokken worden, in lokale materialen, en de begunstigden zullen moeten participeren onder de vorm van "zweet": het basismateriaal wordt voor hen betaald maar zijn moeten zelf instaan van de bouw van hun nieuwe woonst. Ook wordt voorzien om enkele kleinschalige landbouwprojecten op te starten, voor en door meerdere families, en hen een lapje grond te verschaffen, landbouwmateriaal, zaden en planten en enkele dieren zoals kippen en geiten. De bedoeling is dat zij zo veel mogelijk financieel autonoom worden na deze door ons gesteunde beginfase, en een kleine handel kunnen starten met de vruchten van hun werk.
Na 2 jaar zouden de families alle schoolkosten van hun kinderen zelf moeten kunnen dragen.

Het ganse project wordt nauw opgevolgd door het team van Virlanie, en het feit dat zij al jaren de getroffen families kennen en begeleiden is een groot voordeel. Er is een goede basis en we vertrouwen dat het project bijgevolg veel troeven heeft om te slagen en duurzame resultaten op te leveren. Het grootste struikelblok is alweer - u raadt het al - de beschikbare middelen die we momenteel aan deze plannen kunnen besteden.

Dit is dan ook een bijzondere oproep om de getroffen families van Payatas een nieuwe toekomst te geven. Zij danken u zeer hartelijk bij voorbaat voor uw steun.

 

Envoyer à un(e) ami(e) Version facile à Imprimer